Zarys strategii bezpieczeństwa UE w kontekście kryzysu imigracyjnego

hqdefault

Polityka Bliskowschodnia, zarówno USA jak i UE, realizowana w pierwszych 15 latach XXI wieku była oparta działaniach doraźnych, uwarunkowana wewnętrznymi kwestiami państw zachodnich, a co za tym idzie nie posiadała żadnej strategii umożliwiającej działania skoordynowane i obliczone na długofalowy i trwały efekt. Skutkuje to dramatycznym pogorszeniem sytuacji zarówno w regionie: Decision making process in Iraq and its conseuences oraz Searching for the lesser evil in Syria ; Tzw. Państwo Islamskie – przyczyna czy skutek dramatu irackiego? jak i w Europie: Charlie Hebdo: Islam vs islamizm ; Imigranci w Polsce audycja radiowa . Poniżej przedstawiam kilka przedsięwzięć poziomu taktycznego, które składając się na strategię pozwoliłyby w moim przekonaniu na unormowanie sytuacji na Bliskim Wschodzie i radykalnego zmniejszenia zagrożenia ze strony radykalnych ugrupowań, a także pośrednio przyczyniłyby się do zmniejszenia fali imigrantów. Oczywiście jest to tylko zarys takiej strategii i z pewnością zawiera wiele luk. Jednakże przy odpowiedniej woli państw, jest możliwa do zrealizowania. Przytoczone kwestie  muszą być realizowane równolegle we wszystkich trzech warstwach (chyba że inaczej zaznaczono w tekście). Punkty nie stanowią więc kolejności chronologicznej:

I. Bliski Wschód – kwestie polityczne:

  1. Zakulisowe negocjacje z państwami GCC i Iranem w celu ustalenia współpracy. Obszar wstępnego porozumienia umożliwiający rozpoczęcie negocjacji: podział stref wpływów w regionie i uzgodnienie praw mniejszości sunnickiej i szyickiej tam gdzie stanowią one mniejszość. W razie braku porozumienia w kwestii Iraku i Jemenu plan awaryjny powinien uwzględniać konieczność podziału tych państw. W tej kwestii także konieczne negocjacje w tym samym gronie. Kwestia wytyczenia granic i ewentualnych przesiedleń oraz dostępu do miejsc kultu. Najlepszym efektem tych negocjacji byłoby uzyskanie współpracy obu stron w ograniczaniu ekstremizmu sunnickiego i szyickiego oraz zaniechaniu dążenia do  pozyskania broni masowego rażenia przez każdą ze stron.
  2. Utrwalać porozumienia z Iranem przy jednoczesnym kontrolowaniu programu nuklearnego oraz ograniczaniu wpływów Iranu w regionie.
  3. Wykorzystując porozumienie z Iranem natychmiast wznowić kontakty z reżimem Bashara al-Assada w Syrii. Uzgodnić mapę drogową dla Syrii:
  • jak wyjść z konfliktu przy zminimalizowaniu dalszych strat i tendencji rewanżystowskich,
  • porozumieć się z przywódcami FSA, którzy nie przeszli na stronę Al-Nusry i z nią nie współpracują (zapewne dotyczy to już niewielkiej ich liczby) oraz uzgodnienie z Assadem włączenia ich w struktury wojskowe Syrii.
  • ukierunkować wspólny wysiłek militarny przeciw PI,
  1. Doprowadzić do negocjacji między Turcją i Kurdami w kwestii państwowości kurdyjskiej i swobód Kurdów w Turcji oraz porzucenia przez nich działań terrorystycznych na terenie Turcji. W negocjacjach powinni uczestniczyć też przedstawiciele władz Iraku i Syrii. Obszar wstępnego porozumienia umożliwiający rozpoczęcie negocjacji: ustanowienie państwa Kurdyjskiego w północnym Iraku i Syrii.
  2. Utworzenie państwa Kurdyjskiego, którego granice powinny zostać wytyczone w wyniku porozumienia turecko-kurdyjskiego pod agendą ONZ. Jednocześnie ONZ powinna wysłać kontyngent do monitorowania porozumień i wyznaczyć punkty obserwacyjne wzdłuż wszystkich granic państwa.
  3. Wznowić i położyć duży nacisk na ponowne otwarcie w negocjacjach między Izraelem i Palestyną. Negocjacje muszą uwzględniać i angażować państwa uczestniczące w tym konflikcie poza samym Izraelem i władzami Autonomii Palestyńskiej – od UE i USA do Arabii Saudyjskiej, Kataru, Egiptu i Iranu. Doprowadzić do rozmieszczenia kontyngentu ONZ wewnątrz Strefy Gazy i Zach. Brzegu Jordanu oraz na granicach z Izraelem.
  4. Doprowadzić do negocjacji w kwestii stabilizacji sytuacji w Jemenie. Do tego celu konieczne jest włączenie do rozmów Iranu i państw GCC. Kontyngent ONZ do nadzorowania porozumienia i rekonstrukcji władzy.
  5. Dla osiągnięcia pkt. 5-7 pełna współpraca UE z GCC w kwestiach bezpieczeństwa. Doprowadzić do uzyskania dużego wparcia zarówno finansowego jak i militarnego (kontyngenty narodowe) z GCC.
  6. Duży nacisk i zaangażowanie UE i USA we współpracę z autorytetami religijnymi na Bliskim Wschodzie. Program stypendialny dla przywódców religijnych promujących “pokojową wersję” Islamu.
  7. Maksymalne poprawienie relacji z Egiptem. Dopiero w warunkach poprawy sytuacji międzynarodowej, osłabienia wpływów tzw. IS w Egipcie oraz ustabilizowania sytuacji w samym Egipcie stopniowe zwiększanie presji na swobody obywatelskie, prawa kobiet itd.

II. Bliski Wschód – kwestie humanitarne:

  1. UE i USA muszą podjąć się finansowania, organizacji i kontroli obozów dla uchodźców istniejących na Bliskim Wschodzie. Wzorem dla tych obozów powinien być model turecki jak zapewniający najlepszą organizację i warunki dla uchodźców.
  2. Negocjacje z władzami Iraku i Syrii, poparte wielką akcja propagandową i lub informacyjną dla uwzględnienia podmiotowości i roli politycznej mniejszości.
  3. Wsparcie finansowe i organizacyjne – za pośrednictwem organizacji humanitarnych o potwierdzonym autorytecie i efektywności dla odbudowy Iraku, Syrii i Jemenu. O modelu misji stabilizacyjnej z wykorzystaniem organizacji humanitarnych pisałem tutaj: Misje humanitarne i wojsko w misjach stabilizacyjnych.
  4. W miarę odbudowywania i stabilizowania politycznego Iraku, Syrii i Jemenu oraz powstawania Kurdystanu, akcja promocyjna dla przesiedlania się ludności z obozów oraz z emigracji do państw macierzystych.

III. UE i USA:

  1. Wprowadzenie “Ogólnego Monitoringu Uchodźców” na terenie UE. Od granicy zewnętrznej UE uchodźcy powinni być monitorowani za pomocą wszelkich dostępnych metod.
  2. Zakładanie tymczasowych kartotek uchodźcom na podstawie monitoringu z pkt 1. Dokumentowanie w nich wszystkich działań poszczególnych osób. Dzięki temu nawet gdy osoby te nie posiadają dokumentów, można zbierać dane na ich temat.
  3. Na podstawie “Ogólnego Monitoringu Uchodźców” profilowanie osób wzbudzających podejrzenia i poddanie ich inwigilacji w krajach do których ostatecznie dotrą.
  4. Bezwzględne egzekwowanie prawa w krajach UE bez tolerowania działań wynikających z różnic kulturowych. Np. Modlitwa w świątyni w wyznaczanym do tego prawnie miejscu, kwestie swobód religijnych i obywatelskich przestrzegane surowo, nawoływanie do nienawiści na tle kulturowym czy zmiany porządku konstytucyjnego państwa traktować z surowością.
  5. Osoby wzywające do ustanowienia Szariatu w Europie traktować tak samo jak grupy neofaszystowskie. Nie tylko nie pozwalać na to w warstwie publicznej ale zakazać prawnie.
  6. Poddać inwigilacji wszelkie miejsca kultu, gdzie istnieje najmniejsze prawdopodobieństwo, że dochodzi to zachowań z punktów 4 i 5. Działanie to powinno być ukierunkowane na wykrywanie szczególnie niebezpiecznych tzw. “uśpionych komórek” terrorystycznych
Advertisements

6 thoughts on “Zarys strategii bezpieczeństwa UE w kontekście kryzysu imigracyjnego”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s