Smart Power and the golden mean in US policy

In the XXI century, the concept of the „Smart Power” was introduced in the US security and global security dispute. It was first presented by Professor Ney who wrote: „Smart power is neither hard nor soft. It is both.” (Nye Jr., Joseph S.. Soft Power: The Means To Success In World Politics, New York 2004). From the further reading, Smart Power appears to be something between hard and soft power with use of both extremes if necessary. It means that „smart”, in this combination, constitute wide range of all means available for the user. The very reason of this idea, lies in the correct selection of those means, with most extreme taken into account, pre-dated by the correct planning and assessment of the own and others situation and capabilities, and specific for the each situation.

One can say it was all in used long before Ney was born and no concepts are necessary for that. It is partially true, because even Aristotle was describing his concept of „Golden Mean” as something between two extremities (Aristotle, Eudemian Ethics, 1233b15). When, Stagira born Greek, described what this concept means, he illustrated it using example of Sparta, as being too militarized: „they train for war but not peace” (Aristotle, Politics, 1270af and 1271b). In other examples he also warned, to not go into extremes in long range activities, but search for golden mean, which is not the mathematics middle, but is specific for each situation. This exactly fits in the Smart Power concept. Aristotle was far from pointing military means as wrong, he even advised Alexander the Great how to conduct his conquests. But he was equally far from militarism pointing how to settle things in the conquered territories without any further military actions. It looks like the theory of „Smart Power” is old as the history of politics itself. Using old or even ancient ideas as a basis for a new concept has a deep meaning. Such building of new concepts on the best known ground – the history, can give the best results. In recent times, when more and more radical ideologies are coming to life, searching of the golden mean by Nye, is very much rational and helpful for the policy makers. Just policy makers have to use it.
Smart Power appears to be most reasonable ideology deriving from the oldest historical background. Yet leaders like Hitler, Stalin or Pol Pot followed just most radical way of Hard Power. Truth is, that for Stalin could be „successful” for a long time using so brutal means, but it was in specific circumstances and finally even „communist” system had to end, leaving countries where it was introduced in ruin. On the other hand Dalai Lama, uses his non violent policy, urging persecuted Tibetans to stay peaceful and just discuss, prey and wait for the change of the course of Chinese policy toward their nation. Of course using both of those kind of leadership, is most of all determined by the tools we have in our disposal. In case of Tibet there is not much more they can do. Any other action without any capabilities or international support (other than even best Hollywood movies) is pointless.
USA is the powerful enough to use policy they choose and this relate to the global leadership. But even for such mighty country the consequences of those choices are very profound. Wars in Iraq and Afghanistan created circumstances, which have forced next US president to change policy, shifting from Hard to Soft Power. Drawing red lines in Syria and then, after Asad regime crossed them constantly, refusing any further actions; hesitation in taking any actions against growing ISIS threat; just soft means in face of Russian aggression against Ukraine; or ignoring by Israeli government, continuous US president’s objection for their settlements program in West Bank proves, that administration of Barack Obama is not willing or unable to pursue the idea of Smart Policy. Although it was stated by Hillary Clinton in her first official appearance as a Secretary of State of the USA in 2009. The idea elaborated then by Hillary Clinton, sounded like exactly fitting the international situation. But whether the rest of US administration was not ready to follow this path or all of it was just said to fulfil election promises, the concept was not used.
But in fact there are some traces of Hard Power under president Obama administration. It was done unofficially and consisted of hard means like worldwide spying program, drone wars, secret military operations and others. It was some kind of Smart Power and probably could have been more successful, but was provided inconsistently, just to fight the remnants of the previous US president threats like Al-Qaeda. It seems like Obama administration didn’t want to realize a new threats, like they believe that under such extraordinary speaker and negotiator there can be no new problems. But such policy produced negative outcome in double: as half of the world believed Obama is pretending to be a peaceful and cooperative, but in fact tried to continue ineffectively hard lined Bush’s policy, and second part saw Obama as unable to use any Hard Power means. President Obamas inconsistence was well seen especially in Syria where US supported Syrian Rebels, even when they joint with Al-Qaeda. All of this shows that president Obama prepared kind of Smart Power strategy but unappreciated or overrated many important factors. Unfortunately international relations in the second decade of the XXI c., have great dynamics. Therefore president of USA shouldn’t exclude hard means from use. He underestimated Russian will, to rebuild its empire. In 2008 the Georgia was attacked by Russia, but still Obama used his reset concept just few months later. Although idea of reset could be good, but it had to be also hard means prepared if it didn’t work. When president Obama sent signals that his focus (after reset with Russia) have been shifted from Europe to Asia, it was a vital information for president Putin. He acknowledged, that such situation made a best ground for his plans. If president Obama denies Israelis settlements in the West Bank, he have to find the tools in his large toolbox to prevent Benjamin Nataniahu and his Likud from pursuing this goal. In the Syria the better was not draw any lines, because building any alliance was very much doubtful. Determining such point of US reaction, when none from the Western world finally supported the idea, put president Obama in very bad position. To fulfil his promise he would have to start unilaterally military steps against Syrian regime supported by Russia and Iran. Against Russia, fully depended on natural resources, strong impact in this sphere would be much better (and it was partially done). In the same time unofficially large shipments of western weapons, at least from the  time of Crime annexation, would make the difference in this situation. Just discussing the shipment of the gas to the central Europe, and underlying, that such perspective is possible in tens of years make whole discussion ridicule.
Unfortunately his hesitations, red lines without consequences and admitting to have no strategy prepared to fight ISIS (which shouldn’t be stated publicly even if it’s truth), produces a picture of weakness and inability to use both – soft and hard power in a proper measure. Unfortunately, for many leaders in the world, too much of soft power, means weakness and in this case most probably this opinion of the president Obama will prevail.



Alies – enemies in the Middle East and countries of influence

Alies-enemies in the Middle East

Middle East has gone through important changes for the last decades. Especially after 09/11 this region went into dramatic chaos causing disaster for many nations. This graphic shows the international relations which not always reflects its official picture. There have been placed on the map a new state – Kurdistan, which in fact was was constituted by the Iraqi Kurds, and it’s a matter of time and consciousness for the world leaders to recognize it. Most of the relations are obvious. In this text, I will try to clarify those which could be dubious for the reader and will try to describe some of the consequences produced by such relations in the region. The idea of the core, perypheric and influencive countries comes from over fourty-year old theory of the Cantori and Spiegel (L. J. Cantori, S. L. Spiegel, The International Politics of Regions. A Comparative Approach, Engelwood, New Jersey 1970). Despite its age the theory seams still suitable for this region.

First of all there are two strong axis of alliances, very much directed against each other: USA-KSA (and CCG except Qatar)-Israel-Turkey and opposite axis: Iran-Syria-Hezbollah-Iraq backed somehow by Russia and China.
Both axis determines the reality of the regional stability. New, non-state actors, like Al-Qaeda or ISIS are very much against everyone in the region, even if they are partially supported by the people or even governments. For the clarity  of the graphic (although doubted) I did not placed all GCC relations as they are pretty much same for all the Committee, of course except Qatar, which for a several months distanced itself from the rest of the group.
What needs to be explained for this graph, is the situation of the deeply divided Iraq. There are several centres of power in this falling country. One is the official government which is just a pawn of the Iranian Ayatollahs and relations shown on the graphic apply to this body. Another centre of gravity in Iraq is the Kurdistan which has it’s border, all institutions divided from the Baghdad, and in fact it is a separate state now. Moreover in the face of growing ISIS threat for the region, Peshmerga fighters are the only power, who successfully engaged those radicals. It gives much to the independence of the Kurdistan in Iraq. Another part of Iraq is the Sunni minority, also divided into three parts. First – we can call them moderate are the ordinary Iraqi citizens, who are oppressed by Shia run government. They have tough conditions for living in Iraq as even their representatives were pressed outside government. Difficult situation of Sunni resulted in the emerging Al-Qaeda in the Iraq. Even official US sources admitted, Iraq is the one of the most important centres of Al-Qaeda in the world. The last Sunni part of Iraq organizes itself under influence of the Syrian ISIS fighters. For the graph just the two sources of power in Iraq are represented: Shia lead government steered by Iran and second – Kurdistan, and they are in deep conflict. Just US influence and instability of the country causes that Iraqi government do not start any military operation against Kurds. It appears that Iraqi government is in total conflict of interest with USA, just US makes efforts for desperately keep some kind of influence on them. Fighting ISIS would be another occasion for it, but in fact in long run it will be difficult for US to keep this state under their control. Decisions for this will come from Teheran for sure, the same as for the relation with Sunni or Kurdish minority which were never planned to constitute equal parts of the Iraqi society under this government.
Under Barack Obama administration US tried to change its relation with Iran. Especially after new president Rouhani came to the office there. US is trying to establish better relations with Iran, which would be a very good idea, if Iranian regime would be ready to start some kind of cooperation with west. True face of this regime is well seen in its actions toward their own society. Unfortunately Iranian regime is not moderate and not cooperative, using every measure to get advantage in the region. Another case is, that US will need unofficial agreement with president of Syria Bashar Al-Assad and Iranian Ayatollahs, through president Rouhani, to get rid of the ISIS and Al-Qaeda. But it will be a game in which Iran can earns most and this chess game has to be played very carefully by the US. Iran, Shia government of Iraq and Assad would like to exploit US presence in the Middle East as much as possible, but if USA is enable to prepare masterpiece strategy in case of the fighting ISIS it would benefit for the region and for the USA very much. It can’t be just the strategy for fighting ISIS. That should be mere tactical phase. Intervention against ISIS have to be a part of the greater strategy for the whole region and also have to assess other players reaction and activity. The perfect plan would include: in the same time as intervention, the measures to contain Iran and softened it’s grip of the axis and internal affairs, preserve Iraqi government, force it to recognize Kurdistan and enable Sunni minority to participate in the government, force Assad to reconcile with rebels and stabilize the situation in Syria, renewal of the relations with Egypt and with it’s help finally establish a permanent peace between Israel and Ramallah in a two or one state solution. Maybe the plan of transfer of the part of Sinai Peninsula for the Gazans (if it’s true) would help Palestinians there to marginalize Hamas and join Ramallah for the peace treaty. Such plan would make Obama eternally best world leader, but it is hard to imagine that such plan would even start to be build.

Most important tool for the US, except its military, diplomatic and economic means, is their axis of alliances. It consist of three strongest and very influential players: Turkey, Kingdom of Saudi Arabia and Israel. The relations between these three are also complicated so it is not easy to base activity on them. One more very important country which used to be very close to US is Egypt. The internal tumult in this country has brought it to the point where Egyptian army finally regaining control for the state tries to be more independent and strengthens its ties with regional powers like GCC. Despite Egyptians anti-Americanism, it seams that Egypt will stay in the alliance with USA. The proof could be the keeping a good relations with Israel.

Russia seams to be not very important player in the region. It’s important for Assad as he was desperate to search for international allies because of the strong efforts to overthrown him. But Iran uses Russian support instrumentally and it is hard to call them allies.

Putin’s ambitions, Hitler and the NATO summit

It seems that President Putin has made a similar mistake as Hitler did in the years prior to and at the beginning of the World War II. Hitler believed that western countries are too used to living in comfort and too pacifistic after what happened during World War I, or even too lazy to fight wars. He thought that his eagerness and cruelty, putting nations in front of facts rather than negotiations or diplomacy, will create a situation that will facilitate his plans. Diplomacy used before the conflict an element of war strategy and was meant to give Hitler an idea of European and world leader’s willingness to fight him. His idea was that he would frighten whole world so much that no one would have enough courage to stand against him. In fact at the beginning he was quite right. But at some point he just couldn’t win because too many strong opponents were against him, and they were determined to fight to the end.
Now Putin has made pretty much the same efforts of assessing how Europe and the World view his activity in Ukraine. His clash with Georgia gave him impression that Europe and US are not ready to confront him. The Crimean Anschluss was the next move which gave him the confidence that he is the strong one and master of the situation. Sanctions were the minimum of what the world could do, and for Putin it had to look like just a smokescreen to do nothing. The best proof for it was that sanctions were announced just for a short time, and always just to the moment when Russia deescalates its activities in Ukraine. For those who knows the conflict theories it is obvious that it is not a good approach to negotiations if we at the beginning stat those measurements are just temporary. The Russians know they are doing wrong, and a weak response just strengthens the impression that the west is trying to say sorry for applying the sanctions against the Russian establishment.
I believe Putin considered letting the Donbas area go and waiting for another good moment to act. Putin’s plan seems to be easy to predict. He wants to keep Ukraine’s eastern provinces autonomous from the rest of the state. Then for a few years he can use propaganda like in the Crimea, place regular units there, invited by the autonomous government of those territories and finally hold a fake referendum like in Crimea, or otherwise take the region. The plan could work if Ukraine stays poor and divided.
But the Ukrainians are more and more against Putin because of those pro-Russian separatists which often are just ruthless mercenaries conducting war on their territory. After the Russian aggression, it seems that Ukraine is much closer to joining the EU, and most of the oligarchs escaped or are not siding with Russia now. It appears to be a good path for Ukraine to develop and improve quickly. Then there would be none who would like to join Russia and Putin would not have any occasion to play his strongest card – propaganda. The last point which is very important for Putin for his decision to invade eastern Ukraine was preparation of new elections by President Poroshenko who wanted to get rid of the Kremlin supporters and obvious Russian spies.
The false image of a divided and lazy Europe, a weak and undecided Obama and a mobilizing Ukraine, pushed Putin to the decision that there can be no better time for invading east Ukraine. He decided to invade with an unknown the number of soldiers, but reliable sources claim it is from 7 to 15 thousands of well trained experienced and well equipped soldiers. From the start they were attacking newly formed, totally inexperienced Ukrainian units surrounding Donieck. The results were obvious. The Ukrainian government was fully right giving the order of full retreat. Losing Ukrainian soldiers – many very young boys (perhaps some of my former students), was pointless. At this moment Putin claimed that he could seize Kiev in few days, Warsaw in a week and I suppose he believes that Berlin and Brussels would fall in month. What Putin did and is still is doing in Ukraine has to be enough to be a wake up call for the West. Everything done until now was based on high ambitions of one leader surrounding himself with ideologists most probably having deep antisocial personality disorder. Leader embraced with totally wrong impressions of Russian might and western weakness or inability to organize, who makes decision individually and independently ignoring opinions of people thinking otherwise. All this makes Putin similar to Hitler, although it is not enough to compare those two figures.
The ongoing NATO summit in Wales shows that Putin went too far, just like Hitler. Fortunately, post-World War II – „too far”, doesn’t mean that half of Europe has to be in flames and filled with death camps for „subhumans”.The decision of building quick reactions forces with infrastructure organized in Poland and some initial battle units, four thousand soldiers strong, ready to react in the NATO member countries, seems like a first sign of a really strong and reasonable response to Putin’s activity. We have to add, those units will not operate separately but with the national armies of attacked states. There is much more the west can do to contain Putin, and this progressive direction of NATO is inevitable now, when none have any illusions about him and his mafia state’s ambitions.

I want to thank to Nick Siekierski @ResearchTeacher for correcting of this text.

The Tragedy of MH-17

Simple and undeniable facts of the Ukrainian crisis are that Russia, using military from the Crimea, pressured the people there and organized a so-called referendum (in fact annexing the peninsula), then, almost openly supporting the pro-Russian separatists in eastern Ukraine. The culminating point of this conflict was the shooting down of the Malaysian commercial airliner, Boeing 777 flight no MH17 with 298 people on the board (cited as such by the head of the polish National Security Bureau gen. Stanisław Koziej:,,Koziej-zestrzelenie-samolotu-bylo-kulminacja-kryzysu-na-wschodzie-Ukrainy).

This article is an attempt to present and analyse information from different sources to establish the premises to direct the blame for the tragedy to the guilty parties. Another aim is to present the reasons for actions of people who committed this terrible massacre in the Donetsk province in Eastern Ukraine. But I have no doubt it will not convince any of Putin’s „true believers”. Every point can be dismissed by saying: all information from the west is a manipulation of the CIA or other „secret forces”. I am well aware that mine is just one of many voices in this discussion, but it may be helpful to those who want to get to the truth.

Speaking of the credibility of the global flow of information, we need appropriate measure. In the next text, which I will prepare, I will discuss propaganda, access to information and the level of democratization – considered as the plurality of opinions, helping the decision making process in the Western and in Russia. All this should be taken into consideration when we try to analyse the information coming from different directions as we search for the truth.

  1. The evidence of perpetration

First the Russian versions, which focus on three variants:

a. President Putin officially claim that Ukrainian authorities are responsible, because if they had not proceed with the war in eastern Ukraine, there would have been no tragedy of the civilian plane (

     In other words he said that Ukraine should let go of one third of its territory to Igor Girkin and Alexaner Boroday, who officially admitted their aim to transfer those territories to Grand Russia. Concurrently, any movement of the Ukrainian military forces in the direction of Crimea, provokes a reaction from the Kremlin and statements that it will defend its integrity! Even for pro-Russian observers such a philosophy has to seam inappropriate.

b. There are suggestions on the website „Russian Today” and other Russian media, that MH17 could have been shot down by the Ukrainian military jet SU-25 (Ukrainian Su-25 fighter detected in close approach to MH17 before crash – Moscow, Russia Today, July 21, 2014, A film has been presented by a Russian officer which purportedly shows a Ukrainian military jet following a civilian plane. Of course such „evidence” like that from other sides of the conflict, could easily be fabricated. But what is really important, is the problem that this scenario presents could be easily checked by European or US intelligence. Maybe that is why president Putin did not mention this version at all. It was released just to create informational confusion, a routine propaganda action. Even if western intelligence kept such information a secret from the public, their governments would still consider Ukrainian authorities as being culpable.

c. The last option raised by Russian media states that there was a flight of the Russian president on the same day and route, and even „the contours of the aircrafts are similar, linear dimensions are also very similar, as for the colouring, at a a quite remote distance they are almost identical” (Reports that Putin flew similar route as MH17, presidential airport says ‚hasn’t overflown Ukraine for long time’ July 17, 2014, 33In fact if we compare those planes, they are not as similar as Russia Today claims. Even ground forces in areas of operation are trained to recognize plane types and nation of origin. I am sure that pilots are trained much better and such a „mistake” is not possible. This version seems the most peculiar and looks like pure propaganda with no sense to it at all. In fact, the Russian president did not mention this version either, so even for him this option is not worth using, but makes for very useful information noise. This „gossip” was spread for two groups of receivers: „Putin’s believers” who search through the media to validate that their idol has done everything right. Second are those who are undecided, and are thus pushed into even greater confusion and creates a basis for doubt. The last argument should also be considered the most persuasive. What if the Ukrainians really shot down the Russian president? In such a situation a much more radical man would come to power. For Ukraine it would be end of their short independence and could even cause a humanitarian disaster.

President Putin tried to simplify his claim and said that “Obviously, the state over whose territory it happened bears responsibility for this terrible tragedy,” (Reports that Putin flew similar route as MH17, presidential airport says ‚hasn’t overflown Ukraine for long time’ No matter how absurd it might seem, the President of Russia uses this argument officially and often so it merits some consideration. Of course he could say otherwise, that the state which controls the territory over which it happened, bears the responsibility… He could, it looks just like a game of words, but in this version it would direct accusations towards Russia. In fact this second phrase would be much more honest and reasonable. If he would be serious in this question we could ask him the same about the terrorist attack in Dubrovca in 2002. Didn’t Russia own and control the territory of the Moscow Theatre? And yet the tragedy happened. Chechen citizens were blamed and nobody in Russia had any doubts, they bear all responsibility, even if Russian special units made dramatic errors during this anti-terrorism operation. Also 9/11 is another example of huge tragedy happening over territory owned and controlled by the state which can’t do anything about it. Christo Grozev presented in his blog, how the Kremlin’s propaganda works:, and I also will develop this subject as I mentioned, in my next text.

Now, the most important and at the same time most obvious premise pointing at the pro-Russian separatists as the perpetrators of this tragedy:

  1. Area of the plane crush is in full control of pro-Russian separatists.

All this happened on the territory fully controlled by pro-Russian separatists. Even after the plane crash, they said that Kiev’s envoys are not allowed near the crash site because it lies deep in their area of operations. Meaning there are too many secrets, logistic lines or preparation areas to allow the enemy to enter. So the territory lies far behind the fighting line. There are no reports that the Ukrainians have any anti-craft equipment capable of this act in the vicinity. The Ukrainian PM stated that their forces didn’t even use such equipment because pro-Russian separatists did not have aircraft. From another angle, there are many indications that pro-Russian separatists could get the BUK-1M missile system from Russia and could have used it. There are pictures from the Donetsk area, transport routes and US intelligence information. But most important is that just week before the MH17 tragedy, Russians encroached 3km deep into Ukrainian territory. There are no other reasons for such action other than the transfer of people and equipment into a combat zone. In fact in this area pro-Russian separatists shoot down many ukrainian planes untril now and not russian or pro-Russian plane was shoot down by the Ukrainian army ( BtXqedWIYAAV9tR.jpg large

  1. Pro-Russian separatists self confession.

There are plenty of recordings of the pro-Russian separatists admitting they committed this attack (just one example: Those recordings could be manipulated as Russians claim. But the first recording, linked to above, was released just hours if not minutes after tragedy. Even if it was manipulated, it couldn’t have been done professionally in such a short period. There are number of methods and tests to use to verify those recordings. There are other recordings as well and the voices there seams to be the same. Cristo Grozev was even able to connect with one of those from the tapes and he also confirmed the voice is the same, even if this man denied everything. And the last, but most important. Just after the plane was shot down, pro-Russian separatists sent a message about shooting down a Ukrainian military plane. On that day they did not have any other such „achievements”. Shortly after, the message was deleted (All those deleted ifnormation are gathered in this blog: We all know that our „Big Brother” – NSA records every message and every phone call we make. It was confirmed by many people that the communication went out into the world, confirming the shoot down of a Ukrainian military plane, which proves they made a „mistake” and shot down a civilian plane thinking it was Ukrainian. By the way, if it was Ukrainian, with the same number of people on-board, the reaction in the west would not be nearly the same as it is now.

  1. If BUK was used, then Russia is responsible in the first place?

From the beginning there were speculations that the BUK-1M missile system could have been used by the pro-Russian separatists in the shoot down. At the beginning Russians spread the three versions of events as described in the first part of my article. But all investigations were presenting more and more evidence that it happened with the use of BUK („Military analysts said the size, spread, shape and number of shrapnel impacts visible all point to a missile system like the SA-11 Buk as previously suspected” Now the black boxes from the plane are pointing to a shoot down by artillery. Because of that, new information appeared in the Russian and pro-Russian media. It said the Ukrainians could use their BUK even from an enormous distance.

Why are there contradicting US intelligence reports regarding Russia’s role? In one information they say: „U.S. intelligence officials today said Russia did bear ‚responsibility’ for the downing of Flight 17 but they offered no evidence that Vladimir Putin was directly involved.” ( In another we read: Unnamed US officials are telling Associated Press that their intelligence suggests Malaysia plane shot down by anti-Kiev militia, no link to Russia found” ( There are two reasons for the contradictions. One is connected with information chaos created by Russia and another with the track two diplomacy of the US and EU. The first statement was official, spread by the British Daily Mail. It suggest that Russians „loaned” the BUK to the pro-Russians separatists and that is why they bear responsibility. But Russians couldn’t know against whom those rockets would be used. They are out of the control of the Kremlin thus Putin cannot bear any responsibility. But Russians are still responsible for supporting those pro-Russian „fighters”. The second message is slightly different. There are no links to Russia at all. So no equipment could be „loaned” and certainly no launching from Russian territory, although the Russian border was much closer to the shooting point than any Ukrainian BUK at that time. Both versions lay responsibility on pro-Russian separatists. And let’s look who in fact spread this second piece of information. Russian propaganda TV and some „Unnamed US officials”. Well… not really convincing. In both cases, they say that president Putin cannot be responsible. Of course, everyone who follows the Ukrainian conflict could be angry, because if Putin supports pro-Russian „rebels” he obviously bears responsibility for their actions. It is true and hard to discuss. But there have to be diplomatic solutions to this difficult and bloody situation. There have to be solutions that prevent the full scale Russian invasion of Ukrainian territory, which would be a disaster for Ukrainians in the first place, then for the region and in the end for Russia itself. That is why president Putin has to be absolved of the heaviest accusations. He has a way out of this with the full, popular support of his own people and those from abroad, „Putin’s believers”. At the same time western media and even politicians leave no space for speculation and openly say that president Putin is responsible for all that happens in the Ukraine. So despite the truth, track two diplomacy is used to show president Putin the way out of this situation. The message is clear: „Cut all connections to the „rebels”, blame them for everything and then we will go back to much better economic relations. You will have Your World Cup in 2018, F1 track in Sochi and so on.” It has to be very attractive for president Putin, but it is not for Girkin, Boroday and others who have staked everything on this conflict. If they lose, they would have to build their reputation from the beginning. All of their „achievements” in Moldova, Chechnya or the Balkans would be forgotten because they failed in Ukraine – the most important aim of their imperial plans. Influencers in Moscow like Malofeev do everything to stop Putin from caving in. They have great impact on the Russian president and a big influence on the Russian economy and Armed Forces. In most pessimistic scenario, they can create a short-term economic crisis (which in fact is imminent considering the war, Crimean annexation and the costs of realizing imperial plans), spread information about the failure in Ukraine and even claim that the President betrayed Great Russia (which in fact they do on Twitter) and ultimately cause Putin to lose his position.

All those circumstances led to tragedy for the passengers of Malaysian Airlines flight no. MH17 and has now caused many complications in the area of operation of the pro-Russian separatists. This tragedy is another example of the innocent civilians losing lives in the conflicts caused by the imperial ambitions of the people who have powerful capabilities at their disposal. In fact, Russians fighting in Ukraine makes this conflict another proxy war – which is more brutal, because it consists of mercenaries and people from another countries who don’t care about the people in the territory where they are fighting. Igor Girkin (Strelkov) or Alexander Boroday are no different than the leaders of ISIS in Iraq or Boko Haram in Nigeria. They any and all methods to achieve their aims, they pursue an extremist ideology and they do not have any humanitarian inclinations whatsoever. In their minds a political victory achieved through military or rather terrorist methods is the absolute, top priority. They even could believe they are helping other people, because sometimes “it has to be hard before it gets better in the future”. But such an idea is not appropriate in all circumstances

      What makes them different from the most radical terrorist groups in the Middle East or Africa, is that they operate in the middle of Europe – which despite western views is in Ukraine. They have strong sponsors. Political sponsors are located in the Kremlin, but financial support comes from people like billionaire Constantine Malofeev. Such influential and rich sources of support make those pro-Russian separatists very powerful. They refuse to listen to orders from the Kremlin, but have their own ideologists like Alexander Barkashov, whose ideals fit much better with the aim of a „Great Russia” than Putin’s complicated policy. A great advantage of the pro-Russian separatists is the situation in Russia. Close connection or even unification of Russian politics and organized crime in that country, makes the state highly unpredictable. If western analysts base their assessments on relatively healthy state organisms of western countries, they will have great difficulty in analysing Russian behaviour and predicting their next moves.  We hear, that the Dutch Prime Minister was deeply shocked by the pro-Russian separatists behaviour in front of the MH-17 wreckage and the dead bodies lying all around. Well… Ukrainian, Polish or Lithuanian analysts and politicians were not shocked by this. In this part of Europe, people know much more about those fighting the Ukrainian Armed Forces, about the situation in the Russia and the geopolitical conditions that this situation creates. The Polish Minister of Foreign Affairs and Prime Minister and the organizations such as the National Security Bureau with its director, General Stanisław Koziej, warned western politicians, journalists and societies of the importance and danger of the situation in Ukraine and Russia role in it.

Operating in the centre of Europe also has disadvantages. Europe is filled with high- level intelligence technology, the European Union cooperates in strategic alliance with the USA which creates great capability for diplomatic and intelligence actions. Despite the leaks about wire-tapping of European leaders by the USA, western intelligence has the greatest access to the global flow of information. Russia is also deeply involved in cooperation with the European Union, which makes warlike politics much more complicated.

The geopolitical situation in the twenty-first century is proof that every international relations actor of enormous power will act in their self-interest, become arrogant and ultimately aggressive. Today Russia resembles the USA from 2002 and 2003. The beginning of the war in Iraq was not a mistake. There were false reports presented in the UN Security Council, bunch of false media information. Although there was also large critic in the West. France and Germany did not surrender to the US pressure. Even in US there were medias which informed about anti-war opinions. So Russia is same arrogant, and starts to be aggressive but uses much more total propaganda than it is possible in the West. USA regards Iraq as their largest mistake. They also see many others mistakes they did and many others do not see. But Russia starting aggression against Ukraine is wrong in the same way and in Russia there is no real debate. There is no TV channel like „Democracy Now” in Russia or senators like Ron Paul on the Kremlin (or were excluded from Duma). Only West can force Russia to understand that they are not over any international relations and international Law. If US economy started to shrink because of the wars in the Middle East, what caused less international actions by the USA in the second decade of the XXI c., than poor and retarded Russian economy does not allow them to play that game also (This is stated by Zbigniew Brzezinski often:

(I would like to thank to Nick Siekierski for correcting this text)

Tragedia MH17

malaysia-airlines-flight-mh17-routeTragedia pasażerów i załogi samolotu Malezyjskich Linii Lotniczych, Boeninga 777, lot MH17 to jedno z takich wydarzeń, w których od początku wiadomo kto jest bezpośrednio odpowiedzialny, a kto jest winny pośrednio (jako polityczny sponsor tego co dzieje się na Ukrainie) a jednak z uwagi na to jak potężny aktor stosunków międzynarodowych jest w to wmieszany, wniosków nie artykułuje się zbyt dobitnie aby nie urazić przywódców „gazowego mocarstwa”. Rozpatrywany jest więc także wątek podawany przez propagandystów i polityków (choć często to są ci sami ludzie) rosyjskich. Działanie propagandy rosyjskiej doskonale przedstawił na swoim blogu dziennikarz estoński Christo Grozev: A przekaz z ich strony dotyczy właściwie trzech wariantów:

  1.  Wersja prezydenta Putina – władze Ukrainy są odpowiedzialne, bo gdyby nie ich operacja antyterrorystyczna nie byłoby wojny i nie zostałby zestrzelony samolot.
  2.   Samolot umyślnie został zestrzelony przez lotnictwo Sił Zbrojnych Ukrainy.
  3.   Wersja najbardziej kuriozalna i rzadko przedstawiana w mediach to zamach na samego prezydenta Putina. Ukraińcy mieli próbować zestrzelić samolot prezydencki Putina, który rzekomo miał właśnie w tym samym dniu lecieć tą trasą.

Wersję pierwszą można logicznie rozwinąć w ten sposób: po co Ukraina walczy, niech zrezygnuje z połowy swego terytorium, wtedy nie będzie wojny. Dziwna to logika, która nakazuje takie bzdury wygadywać rosyjskim politykom.
W wersji drugiej trudno doszukać się sensu. Wszystkie fakty bowiem przemawiają za separatystami jako autorami zamachu. Wersja trzecia zakłada zupełne szaleństwo władz w Ukrainie, które pragnąc popełnić zbiorowe samobójstwo całego narodu, dałyby argument Rosji do nieuchronnej pełnej inwazji wojsk rosyjskich. Zapewne w takiej sytuacji także społeczność międzynarodowa miałaby wątpliwości jak reagować. Trzeba też dodać, że nawet media rosyjskie nie traktują tej trzeciej opcji poważnie. Została ona puszczona w eter po to, aby stworzyć pożywkę dla samonapędzających się teorii spiskowych. Efekt jest porażający, ponieważ o tej właśnie opcji nie tylko mówią znani rosyjscy politolodzy, jako o bardzo prawdopodobnej ale też stała się ona ulubioną dla wszystkich zwolenników prezydenta Putina na całym świecie. Na Bliskim Wschodzie, gdzie prezydent Putin ma wielu wiernych „wyznawców” często innej opcji w ogóle nie bierze się pod uwagę. W rozmowach można usłyszeć następującą argumentację: „Lubimy Putina bo jako jedyny przeciwstawił się USA”. Z tej prostej logiki wynika szereg następnych implikacji, gdzie Putin jest traktowany jako idealny lider idealnego państwa. Jak więc widać nawet najbardziej absurdalna teza propagandystów rosyjskich ma szerokie grono odbiorców, czekających tylko na taką pożywkę dla dalszego kształtowania kultu doskonałego Putina. Podobnie tego typu teorie mają wielu zwolenników w Ameryce południowej a nawet w Europie Zachodniej.
Natomiast co wskazuje na pro-rosyjskich terrorystów we wschodniej Ukrainie, jako autorów zamachu? Działania tzw. „separatystów” już wcześniej nosiły znamiona terroryzmu, jednak po tym wydarzeniu, w istocie nie powinno się już nazywać ich separatystami, tylko właśnie terrorystami. Otóż jest to sporo kwestii świadczących o ich autorstwie, z których przedstawionych zostanie tylko kilka najważniejszych:

  1. Samolot rozbił się na terytorium w pełni kontrolowanym przez pro-rosyjskich terrorystów. Zamach mógł zostać dokonany w trzech wariantach: z terytorium Ukrainy kontrolowanego przez terrorystów, z terytorium Rosji przez wyspecjalizowany personel rosyjski, z powietrza przez inny samolot. W tym trzecim wariancie próbowano upatrywać autorstwa Sił Zbrojnych Ukrainy, jednakże to sami pro-rosyjscy terroryści chwalili się dzień wcześniej, że zestrzelili transportowy samolot wojskowy sił ukraińskich, a rosyjski SU27 zestrzelił Ukraińskiego SU25. Wygląda na to, że Ukraińcy tracą nawet kontrolę nad przestrzenią powietrzną nad tym terytorium. Władze Ukrainy wyraźnie sugerowały natomiast, że atak musiał być przeprowadzony przez Rosjan z terytorium Rosji. Takie rozwiązanie w pełni obciążałoby samego prezydenta Putina, jak i zdejmowałoby jakąkolwiek odpowiedzialność z Ukrainy, nawet tak iluzoryczną, jak brak nadzoru nad własnym terytorium. Jednakże wszystko wskazuje, że to właśnie druga opcja jest najbardziej prawdopodobna, co wynika z kolejnych punktów niniejszego zestawienia.
  2. Drugim najważniejszym dowodem jest to, że pro-rosyjscy terroryści sami przyznali się do przeprowadzenia zamachu, o czym świadczyły rozmowy nagrane i opublikowane przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy: Swoją drogą ciekawe, że po takim zapisie rozmowy, który przecież specjaliści mogą łatwo sprawdzić i potwierdzić zarówno identyfikację rozmówców jak i oryginalność tekstów, nadal odpowiedzialność terrorystów jest kwestionowana.
  3. Sam fakt ataków na lotnictwo ukraińskie, dokonywanych przez Rosje a także terrorystów świadczy o możliwości takiej „pomyłki” i zestrzelenia samolotu pasażerskiego zamiast wojskowego ukraińskiego.
  4.  Istnieje wiele zapisów wideo i zdjęć wyrzutni rakiet przeciwlotniczych ziemia-powietrze typu BUK, transportowanej z Rosji do wschodniej Ukrainy, co świadczy, że terroryści dysponowali takim sprzętem. Wywiad USA donosi też że dwa dni przed zamachem z Rosji przetransportowano same rakiety.
  5. Około tygodnia przez zamachem Rosyjskie Siły Zbrojne wkroczyły trzy kilometry na terytorium Ukrainy w okręgu Donieckim. Dzięki temu mogli oni swobodnie transportować sprzęt i ludzi na wschodnią Ukrainę. Jednocześnie przy granicy ukraińsko-rosyjskiej wciąż skoncentrowane są oddziały wojsk Federacji Rosyjskiej.

    BtDHRiLCUAAFfmQOczywiście można by wymieniać dłużej dowody na to, że to terroryści wspierani przez Rosję są odpowiedzialni za zestrzelenie samolotu Malezyjskich Linii Lotniczych. Jednakże przedstawione wyżej powinny w zupełności wystarczyć każdemu, kto stara się obiektywnie oceniać wydarzenia zarówno w tym konflikcie jak i innych toczących się na świecie (równolegle przecież toczy się kolejna odsłona konfliktu izraelsko-palestyńskiego gdzie także ilość hipokryzji i propagandy jest kuriozalna).
Dodatkowo odrażające zachowanie samych terrorystów w rejonie katastrofy, jeszcze bardziej unaocznia światu z kim mają do czynienia żołnierze ukraińscy.

Terroryści nazywający siebie bojownikami Donieckiej Republiki Ludowej, to w istocie zdegenerowani najemnicy, których przywódcy tacy jak Igor Girkin (pseudonim Strelkow) czy Aleksander Boroday, zasłynęli z radykalnych działań zarówno w wojnie w Naddniestrzu jak i w Czeczenii. Ich celem jest destabilizacja wszystkich regionów, należących do ZSRR i włączenie ich do tzw. Wielkiej Rosji. Nie jest jasne czy chodzi im tylko o republiki ZSRR czy także państwa satelickie, ale można się domyślać, że w tej kwestii ich „apetyt będzie rósł w miarę jedzenia”. Sam Girkin w wywiadzie telewizyjnym przyznał, że ich celem jest powiększenie terytorium Rosji a nie tworzenie Donieckiej Republiki Ludowej.
Ciekawostką jest także fakt, że Rosjanie oskarżają Ukraińców w Kijowie o postawy nazistowskie, gdy tymczasem osoba, która współpracuje z terrorystami pro-rosyjskimi – Aleksander Barkashow, otwarcie głosi swoje neofaszystowskie poglądy fotografując się ze swastyką w tle.
Na koniec wypada wyrazić żal, ze dopiero katastrofa samolotu pasażerskiego, z niewinnymi osobami z Europy Zachodniej, ukazała światu faktyczny obraz konfliktu ukraińskiego. Obraz ten był przed zamachem już przedstawiany przez wielu niezależnych, ale zaangażowanych obserwatorów i dziennikarzy. Naturę tego konfliktu prezentowaliśmy też przy okazji seminarium naukowego w ramach projektu Katedry Bezpieczeństwa Wewnętrznego WSIZ „Kryzys Ukraiński 2013-” ( Niestety dramat samej Ukrainy, ukraińskich obywateli i żołnierzy, nie stanowił wystarczająco silnego bodźca dla obywateli państw zachodnich. Świadczą o tym wypowiedzi zszokowanych holenderskich polityków, na czele z premierem, zachowaniem terrorystów na miejscu katastrofy, gdzie bezczeszczone są ciała ofiar, a sami zamachowcy zachowują się tak jakby chwalili się swoim trofeum. Zachodnie media dopiero teraz odkrywają skalę tego konfliktu i ze zdziwieniem konstatują, że nie ma żadnych przesłanek dla usprawiedliwienia działań pro-rosyjskich terrorystów ani ich mocodawców.

     Bezpośredni odnośnik do obrazkaOczywiście mechanizmy jakimi Europa w tej sprawie dysponuje to nadal dyplomacja i sankcje gospodarcze. Nadal zgodnie z dewizą Zbigniewa Brzezińskiego, jedyną opcją nie prowadzącą do otwartego konfliktu Zachodu z Rosją, jest konieczność pozostawienia możliwości wycofania się z tej sytuacji prezydentowi Putinowi. Choć najpierw należy znaleźć sposób na skłonienie go do odcięcia wsparcia dla pro-rosyjskich terrorystów. Bezpośrednio odpowiedzialni za zamach powinni jednak zostać zatrzymani i osądzeni, natomiast polityczna odpowiedzialność Rosji powinna powodować konsekwencje długofalowe ze strony Unii Europejskiej i USA.

Zmiany granic na Bliskim Wschodzie i w Północnej Afryce (MENA)

W mediach nieustannie jesteśmy epatowani wizją rozpadu dotychczasowego ładu międzynarodowego na Bliskim Wschodzie. O ile sama możliwość takiej sytuacji jest prawdopodobna, to jednak sposób, w jaki kwestia ta jest prezentowana w mediach, budzi kontrowersje. Zmiana granic niemal zawsze pociąga za sobą serię krwawych starć, z jednej strony separatystów, a z drugiej zwolenników dotychczasowego systemu. W konfliktach biorą udział państwa posiadające kiedyś kolonie w regionie, a także mocarstwa i te roszczące sobie taką rolę. Oczywiście wszystko to odbija się na losie milionów ludzi, tak jak dzieje się to w dziś w Syrii i Iraku, ale też w Palestynie. Sam proces budowy nowego państwa jest ogromnie kosztowny, skomplikowany i niebezpieczny, o czym przekonują się dziś mieszkańcy południowego Sudanu i nie rozwiązuje zupełnie problemów, z których powodu do powstania nowego państwa doszło. Wszytko to należy uwzględnić w wieszczeniu zmian granic między państwami w rejonie MENA (skrót od Middle East and North Africa – Bliski Wschód i Północna Afryka), a także krytycznie spojrzeć na faktyczny układ sił w regionie. W istocie najczęściej artykuły ilustrowane są mapą Bliskiego Wschodu zamieszczoną poniżej (il. 1), na której wiele zmian jest już dziś zupełnie nieuzasadniona. Mapa ta w istocie została sporządzona jeszcze w XX wieku w USA i nie odzwierciedla wielu zmian, jakie zaszły w regionie w wieku XXI. Dla wielu jest dowodem na zaplanowane działanie USA w regionie, mające modelować państwa zgodnie z własnymi interesami. Nie ma jednak dowodów potwierdzających taką spiskową teorię. To wszystko nie przeszkadza jednak dziennikarzom, przy każdym kolejnym konflikcie znów umieszczać tej samej mapki, jako ilustracji potencjalnych zmian w regionie.

Il. 1, Mapa Bliskiego Wschodu (Jeffrey Goldberg, The New Map of the Middle East, Why should we fight the inevitable break-up of Iraq? The Atlantic, Jun 19 2014 (

Nowy obraz

W istocie trudno uzasadnić wiele zmian przedstawionych na tej mapie, w obecnej sytuacji geopolitycznej. Niniejszy tekst jest jedynie bardzo ogólnym zarysem sytuacji w rejonie MENA, jaka może uzasadnić zmiany granic w regionie i stanowi polemikę wobec wciąż utrzymywanej wizji rozpadu regionu zgodnie z ilustracją nr 1. Dla potrzeb tego tekstu została stworzona więc nowa mapa potencjalnych podziałów w rejonie MENA, uzasadniona poniższym tekstem. Ilustracja 2 prezentuje takie zmiany terytorialne w rejonie MENA, jakie są już faktem, są w trakcie lub  lub może do nich dojść jeśli nadal nie będzie racjonalnej odpowiedzi na nierozwiązane konflikty między grupami społecznymi państw lub całymi państwami.
Najbardziej nierealne wydaje się ograniczenie terytorium dwóch państw przedstawione na ilustracji nr 1: Turcji i Arabii Saudyjskiej. Sama obecność na danym terenie grupy reprezentującej inną kulturę lub religię nie wystarczy jeszcze, dla uzasadnienia możliwych zmian granic państw. Arabia Saudyjska jak i Turcja należą do państw o najsilniejszym potencjale militarnym w regionie. Mimo niepokojów politycznych w Turcji i trudnej sytuacji premiera Recepa Tayyipa Erdoğana, sam system polityczny jak i stabilizacja wewnętrzna w tym państwie nie są poważnie zagrożone. Co więcej polityka „zero konfliktów z sąsiadami” dała wymierne efekty łagodząc wiele sporów, w tym umożliwiając przełomowe porozumienie z Kurdami, podpisane przez legendarnego Abdullaha Öcalana. O ile więc państwo kurdyjskie już faktycznie istnieje w północnym Iraku, o tyle nawet Kurdowie tureccy po zawartym porozumieniu z władzami tureckimi, często publicznie odcinają się od pobratymców z terytoriów Iraku i Iranu. Z kolei Arabia Saudyjska jest dziś najsilniejszym militarnie państwem arabskim w regionie, a w ramach współpracy z najbogatszymi państwami Zatoki Perskiej w ramach GCC (Gulf Cooperation Council – Rada Współpracy Zatoki Perskiej) potencjał obronny jeszcze radykalnie wzrasta. Trudno więc sobie wyobrazić w najbliższym czasie sytuację, w której południowy Irak coraz bardziej opanowywany przez Szyitów, często przybyłych z Iranu w jakiś sposób rozszerzy swoje terytorium, o teren tak silnego państwa Sunnickiego. Szyici będą w pełni usatysfakcjonowani mogąc stworzyć własne państwo na południu Iraku, w istocie satelickie wobec Iranu. Z kolei rosnący w potęgę ekstremiści w zachodnim Jemenie starają się o wydzielenie dla siebie fragmentu tego państwa. Samo to już będzie procesem długotrwałym i z pewnością pociągnie za sobą wiele kolejnych operacji zbrojnych zarówno władz Jemeńskich jak i USA, więc tym bardziej wkraczanie na terytorium Arabii Saudyjskiej równałoby się zagładzie dla Al-Kaidy Półwyspu Arabskiego. Niemniej jednak jak pokazuje przykład Somalii, przejęcie części państwa przez radykalnych islamistów jest potencjalnie możliwe  (il. 2.)
Rozpad Iraku stał się już faktem. Na północy Kurdowie posiadają swoją administrację i granicę – ich powrotu do Iraku nie należy się spodziewać. Na pozostałej części terytorium, interwencja Koalicji z 2003 roku spotęgowała polaryzację społeczeństwa tak bardzo, że obecnie powstrzymanie rozłamu nie jest możliwe. Przewagę mają Szyici, wspierani przez Iran, i sprawujący władzę. Rząd premiera Malikiego jest z kolei wspierany przez USA, co jest dość kuriozalną kwestią skoro USA starają się ograniczać wpływy Iranu w regionie, w którym wszyscy Szyici postrzegają Ajatollahów, jako przywódców zarówno moralnych, religijnych, a w dużym stopniu też politycznych. Sunnici iraccy, są w bardzo trudnej sytuacji, wcześniej to oni rządzili Irakiem, a teraz zepchnięci na margines polityczny, doprowadzeni do ostateczności, zasilają organizacje terrorystyczne, w tym ISIS (Islamic State in Iraq and Syria lub Islamic State in Iraq and al-Shām, zwana też ISIL – Islamic State in Iraq and the Levant). Państwo jakie proponują bojownicy ISIS jest tak radykalne, że dla tzw. umiarkowanych Sunnitów zaczyna brakować miejsca w Iraku.
O ile rozpad Iraku jest jak się wydaje przesądzony, to problemy Egiptu z Synajem i Mali z Azawadem, można jeszcze zażegnać. W obu przypadkach mamy do czynienia z grupami ludności o zupełnie niezaspokojonych potrzebach zarówno społecznych jak i nawet braku reprezentacji politycznej. Zarówno Tuaregowie w Mali jak i Beduini na Synaju są ludnością rdzenną tych terytoriów i w obu państwach zupełnie marginalizowaną. Jednocześnie rosnące niezadowolenie w obu przypadkach powoduje radykalizację i okresowe łączenie się w sojusze ze znacznie lepiej zorganizowanymi organizacjami terrorystycznymi. W Mali przerodziło się to nawet w konflikt wewnętrzny, gdzie musiały interweniować wojska francuskie (w tym niewielki kontyngent polski) i afrykańskie. Stopień radykalizacji terrorystów z Al.-Kaidy Islamskiego Magrebu, którzy przyłączyli się do walki z władzą rządu malijskiego, był jednak tak wielki, że Tuaregowie przeszli w większości na stronę rządową. W przypadku Synaju, armia Egipska przy współpracy z wywiadem izraelskim prowadzi operację stabilizującą, która także może wymknąć się spod kontroli. Tuasregowie oskarżając władze centralne o korupcję pragną utworzyć swoje państwo – Azwad, a Beduini na Synaju pragną niezależności półwyspu. Taki stan rzeczy jest jednak wynikiem wieloletnich zaniedbań i fatalnych warunków życia a nie jakąś głębszą ideologią państwową. W obu przypadkach, władze nie zamierzają zasadniczo unormować praw tych części społeczeństwa, decydując się na rozwiązania siłowe i w istocie prowokując dalsze konflikty.
Mali wprawdzie nie jest zaliczane do MENA, jednak problemy tego państwa (poza korupcją) wynikają z destabilizacji Libii przez operację NATO z 2011 roku. Rozbita Libia stała się matecznikiem organizacji terrorystycznych w Północnej Afryce. Dzieje się tak z uwagi na zupełny brak kontroli władz centralnych nad południowymi rubieżami państwa, a także ostry konflikt w części północnej, gdzie o władzę w państwie walczą zbiorowości plemienne wcześniej spajane tylko silną i często brutalną władzą Muamara Kadafiego. Wygląda więc na to, że Libia może rozpaść się aż na trzy części zgodne z przedkolonialnym podziałem tego terytorium. Niestety Fezzan jest obecnie zdominowany w sporej części przez AQIM i może stać się kolejnym terytorium tej radykalnej organizacji. Dodatkowym bardzo korzystnym dla terrorystów wydarzeniem bez precedensu w całym regionie, było wydostanie się wielkiej ilości broni z arsenałów przejętych przez rebeliantów przy współudziale (choć zapewne nieświadomym) wojsk NATO. Część tej broni przewieziono przez pustynię do Strefy Gazy, jednak wiele pozostało w południowej Libii i teraz służy walce w Mali i południowej Algierii.
Kolejnymi przykładami możliwych zmian terytorialnych w regionach położonych w pobliżu MENA to z pewnością Republika Środkowej Afryki, gdzie od północy przedostają się najemnicy i ekstremiści z Czadu i Sudanu mobilizując muzułmanów do walki z Chrześcijanami, Sudan Południowy, gdzie dalszych linii podziału nawet nie sposób przewidzieć, czy Nigeria dramatycznie destabilizowana przez Boko Haram.


Nie należy tych konfliktów uznawać za religijne. Religia jest jedynie doskonałym narzędziem w rękach różnych sił politycznych (w tym ekstremistycznych). Wszystkie państwa MENA łączy jednak obawa przez ekstremizmem i terroryzmem. To co dzieje się w północnym Iraku czy Syrii jest tak dramatyczne, że pozostałe państwa regionu przede wszystkim pragną nie dopuścić takich grup do swojego terytorium, co nie znaczy niestety, że nie grają na destabilizację sąsiadów. Niemniej jednak istnieje szansa, aby przeciw grupom takim jak ISIS, Al.-Nusrah, AQAP, AQIM zbudować system bezpieczeństwa obejmujący niemal wszystkie państwa w regionie i ich współpracę zarówno z Unią Europejaką i USA, jednak to wymaga przewartościowania polityki części państw podciągających pod terroryzm każdy rodzaj aktywności politycznej czy zbrojnej wymierzonej przeciw sobie. Takie grupy jak Hamas, Hezbollah, Fatach, Bractwo Muzułmańskie, Tuaregowie, Beduini czy wiele innych będą sprzymierzać się z najbardziej radykalnymi grupami terrorystycznymi, gdy nadal ich żądania będą ignorowane a one same przez Zachód (oraz Izrael) traktowane jak terroryści. Pojęcie terroryzmu powinno zostać zawężone do absolutnie najbardziej radykalnych organizacji, natomiast społeczność międzynarodowa powinna wreszcie uznać postulaty grup marginalizowanych walczących o swoje historycznie, społecznie i często religijnie uzasadnione roszczenia. W żadnym razie nie może to oznaczać po prostu dalszego podziału państw ale raczej poprawę sytuacji tych grup, a w tym społeczność międzynarodowa może pomóc i powinno to przynieść znacznie lepsze efekty niż budowanie całego państwa od nowa. Jak pokazują przykłady Irlandii Północnej czy Kraju Basków, tendencje separatystyczne schodzą na dalszy plan w miarę wzrostu swobód marginalizowanych grup społecznych a także ich bezpieczeństwa i poziomu życia.

Irak – symbol porażki „Wojny z terroryzmem”

Irak znowu pojawił się w czołówkach wszystkich mediów świata. Niestety nie stało się tak za sprawą rozkwitu demokracji wprowadzonej tam wskutek interwencji zbrojnej jaką koalicja państw na czele z USA rozpoczęła w 2003 roku. Przez te 11 lat Irak niemal stale znajduje się na czele listy państw w których dokonuje się największej ilości zamachów terrorystycznych, lecz mimo to o Iraku nie mówiono wiele w mediach „zachodnich”.

Dla Bliskiego Wschodu, Irak od dawna jest symbolem okrucieństwa bezmyślności lub bezradności (w zależności od państwa lub czasu) zachodu. Wydarzenia ostatnich dni dowodzą niezbicie, że nie można dłużej stosować propagandowego parawanu, zza którego głosi się tezy o demokratyzacji i poprawie sytuacji w Iraku.

        Państwo to utraciło swe północne rubieże na rzecz nowopowstałego państwa kurdyjskiego (choć jeszcze oficjalnie nie uznanego), południe jest w dużej mierze kontrolowane przez Iran, lub z miażdżącą większością Szyitów, co właściwie powoduje ten sam efekt, a centrum jest właśnie wydzierane przez potężne organizacje terrorystyczne, z rąk marionetkowego rządu premiera Malikiego. Radykalizm i okrucieństwo  oddziałów terrorystycznych każe upatrywać w nich głównego wroga nie tylko dla Zachodu, ale przede wszystkim dla wszystkich mieszkańców Bliskiego Wschodu. W istocie ich agresja może spowodować zbliżenie nawet tak radykalnych adwersarzy jak Iran i Arabia Saudyjska. Jeśli jednak do tego dojdzie, to zdławią oni działania terrorystów, ale też, podobnie jak po wojnie iracko-irańskiej, oburzenie społeczeństw państw w regionie może zwrócić ich przeciwko Zachodowi, który tak w konflikcie z lat 80-tych jak i od 2003 roku stoi za destabilizacją w regionie.

          Aby tak się nie stało, Zachód, czyli przede wszystkim USA i UE (w takiej właśnie kolejności) musi wziąć odpowiedzialność za sytuację w regionie. Teraz to już kwestia bezpieczeństwa w świecie i dalsze brnięcie w walkę o surowce czy groteskowe próby utrzymywania stref wpływów, staje się niebezpieczne dla wszystkich uczestników stosunków międzynarodowych. Najbardziej niebezpieczne może okazać się to jednak dla samego Zachodu. Państwa bliskowschodnie bardzo aktywnie szukają przeciwwagi dla dominacji USA. Obecnie jeszcze wydaje się, że Rosja czy Chiny nie są w stanie (nawet wspólnie – co i tak jest nierealne) zastąpić Stanów Zjednoczonych.

Ale podziw jaki prezydent Putin wzbudza wśród społeczeństw na Bliskim Wschodzie, swoimi brutalnymi i bezprawnymi działaniami w Mołdawii i na Ukrainie świadczy o tym, że sytuacja może rozwinąć się w bardzo niepożądanym przez Zachód kierunku. Do tego państwa bliskowschodnie także coraz bardziej stanowczo prowadzą niezależną politykę, w której USA nie jest już liderem ale raczej partnerem.

W regionie tym jest też kilku kandydatów do stania się prawdziwymi liderami w skali globalnej. Dlatego też należy wreszcie przestać obalać sprawujących na Bliskim Wschodzie liderów, kształtować im opinię krwawych oprawców i dążyć do konfrontacji (jak wcześniej 11 lat temu Saddam Hussain, niedawno Kadafi czy Ahmadineżad i Hamenei, a obecnie El-Sisi), lecz raczej stosować politykę, która w przypadku Iranu odniosła częściowy sukces.

Prawdziwym przeciwnikiem zarówno dla despotów bliskowschodnich, muzułmańskich przywódców religijnych, Zachodu, ale też Rosji, są radykalni ekstremiści tacy jak ISIS czy mniej radykalna od terrorystów irackich i syryjskich Al-Kaida. Bez współpracy obecnych przywódców Syrii, Iranu, Arabii Saudyjskiej, Izraela, Egiptu, Kataru, USA, UE, Rosji, Chin i innych kluczowych aktorów, terroryści będą wykorzystywać konflikty i rozszerzać swą śmiercionośną ideologię.

Do Blog